Kamienie milowe w rozwoju farb KEIM

1878 – pierwsza generacja: KEIM Purkristalat


Ponad 125 lat temu A.W. KEIM opracował pierwszą farbę silikatową (krzemianową) o praktycznym zastosowaniu, której produkcja przetrwała po dzień dzisiejszy. Składa się ona z komponentu proszkowego - mineralnych pigmentów i wypełniaczy oraz komponentu płynnego – spoiwa  – szkła wodnego potasowego. Zgodnie z niemiecką normą DIN 18363, 2.4.1 „farby silikatowe” składają się z dwóch odpowiednio dopasowanych składników bez dodatku substancji organicznych. Mogą być one stosowanie wyłącznie na twardym, chłonnym tynku mineralnym.
 

1962 – druga generacja: KEIM Granital


Rok 1962 przyniósł kolejne, drugie pokolenie farb silikatowych. Ich zaletą jest jednoskładnikowa formuła, która wyraźnie upraszcza stosowanie i gwarantuje większe bezpieczeństwo aplikacji. Farby te zostały również znormalizowane do oddzielnej kategorii produktów i zgodnie z normą DIN 18 363 mogą zawierać max 5 % substancji organicznych (dyspersja i dodatki uszlachetniające).
 

2002 – trzecia generacja: KEIM Soldalit


W 2002r. rynek farb fasadowych został zrewolucjonizowany przez trzecie pokolenie farb silikatowych: „farbę zolowo-krzemianową”, która bazuje na całkowicie nowatorskiej koncepcji spoiw, dzięki czemu otwiera przed nami niespodziewany wymiar możliwości w zastosowaniu farb silikatowych. Mineralne spoiwo, powstałe z ustabilizowanej kombinacji zolu krzemionkowego i szkła wodnego, także wchodzi w reakcję z podłożem mineralnym, ale dodatkowo, jego silne działanie adhezyjne, zapewnia również przyczepność do podłoży organicznych. Umożliwia to aplikację tego typu farb na prawie wszystkich powszechnie stosowanych podłożach budowlanych. Dzięki zawartości części organicznych poniżej 5% farba zolowo-krzemianowa spełnia wymagania normy DIN 18 363.
 

Technika krzemianowa